خبر یزد - دشمنان ملت ایران با طراحی یک عملیات تروریستی در مسجد ابوذر تهران کوشیدند یکی از چهرههای برجسته و اثرگذار انقلاب را از صحنه خارج کنند.

به گزارش گروه تاریخ خبرگزاری صداوسیما ، این سوءقصد نافرجام نه تنها به هدف خود نرسید، بلکه به نمادی از ناکامی راهبرد حذف فیزیکی رهبران انقلاب تبدیل شد.
ترور و حذف فیزیکی مخالفان همواره یکی از مهمترین ابزارهای دشمنان برای مقابله با جریانهای استقلالطلب و آزادیخواه بوده است. ملت ایران نیز در طول دهههای گذشته به جرم ایستادگی در برابر سلطهطلبی و تلاش برای حفظ عزت و استقلال خود، بارها طعم تلخ از دست دادن فرزندان و رهبران خویش را چشیده است. با این حال، تاریخ انقلاب اسلامی نشان داده است که خون شهیدان نه تنها موجب توقف حرکت ملت ایران نشده، بلکه هر بار انگیزهای تازه برای ادامه راه حق و عدالت آفریده است.
از سال ۱۳۴۲ که حضرت امام خمینی (ره) پرچم مبارزه با استبداد و وابستگی را برافراشتند و ملت ایران لبیکگوی ندای بیداری ایشان شد، صدها شهید در راه تحقق آرمانهای اسلام و انقلاب تقدیم شدهاند. از شهادت آیتالله سیدمصطفی خمینی در سال ۱۳۵۶ تا شهادت شخصیتهای برجسته انقلاب در سالهای نخست پس از پیروزی، همگی گواهی بر هزینه سنگینی است که ملت ایران برای حفظ استقلال و هویت اسلامی خود پرداخته است.
در چنین شرایطی، ششم تیر ۱۳۶۰ به عنوان یکی از حساسترین روزهای تاریخ جمهوری اسلامی ایران رقم خورد. در حالی که تنها شش روز از شهادت دکتر مصطفی چمران در جبهههای نبرد گذشته بود، دشمنان انقلاب طرح حذف رهبران اصلی جریان پیرو خط امام (ره) را در دستور کار قرار دادند. حضرت آیتالله خامنهای که در آن زمان نمایندگی حضرت امام (ره) در شورای عالی دفاع و امامت جمعه تهران را بر عهده داشتند، هنگام سخنرانی در مسجد ابوذر تهران هدف سوءقصد تروریستی قرار گرفتند.
بمب درون یک دستگاه ضبط صوت جاسازی شده بود و در کنار تریبون سخنرانی قرار داشت. انفجار شدید این بمب موجب جراحات سنگین به ایشان شد و دست راست معظمله برای همیشه آسیب دید. با وجود این، تقدیر الهی بر حفظ این شخصیت برجسته انقلاب تعلق گرفت و ایشان پس از طی دوران درمان، بار دیگر به صحنه خدمت بازگشتند.
اهمیت حادثه ششم تیر تنها در وقوع یک عملیات تروریستی خلاصه نمیشود. این سوءقصد بخشی از پروژه گسترده دشمنان برای ایجاد بیثباتی در کشور و ضربه زدن به ارکان نظام اسلامی بود؛ پروژهای که تنها یک روز بعد با انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی و شهادت آیتالله دکتر بهشتی و ۷۲ تن از یاران انقلاب ادامه یافت. طراحان این جنایات گمان میکردند که با حذف چهرههای مؤثر انقلاب میتوانند اراده ملت ایران را در هم بشکنند، اما نتیجهای کاملاً معکوس به دست آمد.
پیام تاریخی حضرت امام خمینی (ره) پس از این حادثه نیز بیانگر اهمیت جایگاه آیتالله خامنهای در منظومه انقلاب اسلامی بود. امام راحل در این پیام، ایشان را سربازی فداکار در جبهههای نبرد، معلمی آموزنده در محراب و خطیبی توانا در جمعه و جماعات توصیف کردند و سوءقصد به ایشان را نشانه ورشکستگی فکری و سیاسی دشمنان دانستند.
واکنش گسترده مردم در سراسر کشور نیز جلوهای از پیوند عمیق ملت با انقلاب و رهبران آن بود. مساجد، حسینیهها و مراکز مذهبی در روزهای پس از حادثه شاهد دعا و نیایش مردم برای سلامتی ایشان بودند. این همدلی ملی پیام روشنی برای دشمنان داشت؛ اینکه ملت ایران با ترور و خشونت از آرمانهای خود دست نخواهد کشید.
امروز و پس از گذشت بیش از چهار دهه از واقعه ششم تیر، این حادثه همچنان به عنوان نمادی از ناکامی دشمنان در حذف رهبران انقلاب اسلامی شناخته میشود. تاریخ گواهی میدهد که ترور میتواند جسم انسانها را هدف قرار دهد، اما هرگز قادر به خاموش کردن اندیشه، ایمان و اراده ملتها نیست. ششم تیر یادآور این حقیقت است که انقلاب اسلامی در برابر سختترین توطئهها ایستادگی کرده و با تکیه بر ایمان مردم و رهبری الهی، مسیر عزت و پیشرفت خود را ادامه داده است.
پژوهشگر و نویسنده: طیبه السادات حسینی